NEC heeft tegenstander Tottenham Hotspur donderdagavond in een uitverkocht McDOS Goffertstadion niet echt pijn kunnen doen. De Nijmegenaren werkten hard, voetbalden aardig mee, maar hadden geen topdag. De 0-1 nederlaag was dan ook een terechte uitslag. Als de Londenaren - die fysiek zeer sterk oogden en tegelijk ook technisch op hoog niveau voetbalden - de tweede helft minder met de handrem erop gespeeld hadden, was de score wellicht nog hoger uitgevallen.
NEC begon nerveus aan het duel. De torenhoge verwachtingen bij de achterban én het feit dat voor het eerst sinds FC Barcelona in 1983 een echte Europese topclub Nijmegen aandeed, leek verlammend te werken op de NEC’ers. Een veelheid aan foute passes, slordige kopballen en verkeerde balaannames zorgden ervoor dat NEC geen moment het vertrouwde spelletje kon spelen. Ook het gemis van de twee snelle vleugelspitsen Ntibazonkiza en Bouaouzan, beiden licht geblesseerd, deed zich gelden. De bijna-debutant Moestafa El Kabir weerde zich verdienstelijk, vocht als een leeuw, maar kon zijn directe tegenstander geen slapeloze nachten bezorgen. Omdat ook de Jhonny van Beukering de bal - temidden van de fysiek zeer sterke Engelse verdedigers - niet echt wist vast te houden, en omdat vormgever Schöne een beetje verloren op de linkerflank liep, beheerste Tottenham de wedstrijd zonder zelf echt gevaar te stichten. Tot de 14e minuut althans, toen Frazier Campbell een scherpe lage voorzet van Gareth Bale op de lat tikte en Jamie O’Hara de rebound simpel kon inkoppen: 0-1.
NEC liet heel even de kopjes hangen, maar met steun van het publiek herpakte het zich snel. Verwoed gingen de Nijmegenaren op zoek naar de gelijkmaker, maar zonder veel echte kansen te creëren. In Van Gaal-taal: het waren 'mogelijkheden tot kansen'. Pas in de laatste tien minuten voor rust leek er een loden last van NEC af te vallen en begon de ploeg ineens iets makkelijker en vrijer te combineren. Even daarvoor kreeg El Kabir een grote kans, achteraf zelfs de beste kans van het duel: alleen voor Gomes schoot de jonge Amsterdammer tegen de uitschuifbenen van de Braziliaanse keeper.
Ook na rust, met Dominique Kivuvu voor de geblesseerde Radomski, kon NEC niet echt potten breken. De ploeg vocht voor wat ze waard was, maar het kwaliteitsverschil met de Engelse miljoenenclub was simpelweg te groot. Tot de zestien meter mocht NEC de bal rondspelen, maar daarna vonden de Nijmegenaren nauwelijks gaten in de solide verdediging. De Spurs daarentegen kregen nog een grote mogelijkheid, maar Darren Bent, de laatste weken uitstekend op dreef, vond met een fraaie kopbal Babós op z’n weg.
Met het inbrengen van Rachid Bouaouzan voor de als altijd hardwerkende Bas Sibum en Joël Tshibamba voor Dani Fernandez probeerde Mario Been het tij nog te keren. ‘Alles of niets’, zong het publiek, maar het werd helaas niets. El Kabir slaagde er nog een paar maal in de bal fraai voor het doel te brengen, maar Gomes was attent. Tottenham leek het wel best te vinden en drong niet of nauwelijks aan in het laatste kwart van de wedstrijd.
De reactie van het publiek na het laatste fluitsignaal was veelbetekenend. Het immer kritische publiek gaf NEC een staande ovatie. Boodschap: het is geen schande om van een topteam uit een absolute Europese topcompetitie te verliezen. |
