Op 14 september 1983 was het zover, het eerste echte Europese optreden van NEC. Het debuut vond plaats in het Goffertstadion, tegenstander was SK Brann Bergen, ook niet bepaald een hoogvlieger uit de tweede stad van Noorwegen. NEC stond zesde in de Nederlandse eerste divisie, Brann Bergen verkeerde in de hoogste Noorse afdeling in hevige degradatienood.
De Goffert liep niet bepaald vol voor het eerste Europese duel van NEC. Nog geen 6000 toeschouwers waren er, en dat terwijl de toegangsprijzen niet verhoogd waren. Voor vier gulden kon de jeugd al op de jongensrang, een gewone staanplaats kostte acht piek. Ook van Noorse kant was er niet bepaald een legioen op het duel afgekomen. Brann werd gesteund door welgeteld vier fans, waarvan twee de reis zelf hadden betaald. De andere twee Noren hadden een clubloterij gewonnen en mochten gratis naar Nijmegen. Al met al kregen de thuisblijvers op 14 september gelijk. NEC-Brann was een draak van en wedstrijd, Uitslag 1-1, waarmee vooral NEC blij mocht zijn. Frans Janssen was in de 42-ste minuut verantwoordelijk voor de allereerste Europese NEC-treffer. In de 67ste minuut maakte Krogh gelijk.
In Noorwegen werd Brann Bergen volledig overrompeld. Een rake kopstoot van Michel Mommertz was genoeg voor de 1-0 overwinning. Het bestuur was erg tevreden en zegde de spelers een overwinningspremie van duizend gulden toe. Twee dagen later zou blijken dat de 1-0 van Bergen die premie ook dubbel en dwars waard was, want in Ziirich rolde zowaar Barcelona uit de loting als tegenstander.
In Nijmegen was het meteen een gekkenhuis. In het Goffertstadion werd secretaris Herman van Eldik onmiddellijk helemaal platgebeld. In de eerste plaats natuurlijk door mensen die kaartjes wilden reserveren, maar ook door vertegenwoordigers van de pers die een geweldig verhaal zagen in het duel. Geen wonder, want NEC- Barcelona was ook in die tijd natuurlijk een duel van een hele kleine David tegen een hele grote Goliath.
Sportief gezien ging het dat jaar steeds slechter, ongetwijfeld ook vanwege de Europese koorts die iedereen in de greep had. NEC zakte zelfs af naar de veertiende plaats in de eerste divisie. Een tegenvaller voor Nijmegen was het dat Barcelona op 19 oktober een paar publiekstrekkers miste. Diego Maradona bijvoorbeeld liep in het gips. Hij was geblesseerd geraakt. En Bern Schuster kwam ook al niet naar De Goffert. De Duitser kampte met een spierblessure.
Toch liep De Goffert op 19 oktober vol, tenminste dat dacht iedereen. Uiteindelijk zaten er 25.000 toeschouwers binnen de poorten en werden pal voor aanvang waanzinnige prijzen betaald voor een kaartje op de zwarte markt. En dat terwijl er nog een paar duizend kaarten op voorverkoopadressen in de dorpen rondom Nijmegen lagen. In de algehele hectiek ging iedereen er namelijk vanuit dat alle kaarten op waren, niemand had er aan gedacht dat nog even goed te checken.
NEC startte furieus, zo erg dat de Spaanse pers een dag later schande sprak van het harde spel. Het was natuurlijk een beetje kinnesinne, want het grote Barcelona werd aanvankelijk gewoon vernederd door NEC Al na vijf minuten scoorde de piepjonge Anton Janssen 1-0. Michel Mommertz scoorde in de 45-ste minuut 2-0. Meteen na die treffer bleek de onervarenheid van NEC, want nog voor de rust was het 2-1 door Miqueli. In de tweede helft beleefde Eric van Rossum een drama. De jonge verdediger dacht in de 55-ste minuut even rust in het spel te brengen met een verre terugspeelbal op doelman Wim van Cuijk.
Nog steeds is er discussie wie nu fout was: Van Rossum of de ver voor zijn doel staande Van Cuijk, die bovendien niet bijster snel reageerde. In ieder geval ging de bal over de doelman tegen het net: 2-2.
Toch was de kans op een sensatie daarmee nog niet voorbij, want Henk Grim mikte even later een boogbal op de lat, en de Spaanse doelpuntenmaker Miqueli werd vervolgens uit het veld gestuurd omdat hij Michel Mommertz een kopstoot gaf. Maar met tien man redde Barcelona toch nog de 'eer'. Urbano scoorde in de slotfase.
Algemeen werd de 2-3 nederlaag door de Nederlandse pers overigens als een bewonderenswaardige prestatie van NEC gezien. Dat kwam ook omdát de Nederlandse clubs dat jaar massaal faalden in de Europa Cup. Maar liefst zes teams deden mee, maar na de tweede ronde was alleen Sparta nog over. NEC hoefde zich dus niet te schamen. De uitwedstrijd in Spanje was een kansloze affaire, zo wist iedereen in Nijmegen. Bovendien werd het duel een grote teleurstelling voor die modaIe NEC-profs die hoopten ooit in een uitverkocht Nou Camp te spelen. Catalonië liep namelijk niet bepaald warm voor NEC, er zaten al met al slechts 16.000 mensen in het grootste West-Europese clubstadion.
NEC werd in Barcelona toch nog vergezeld door ongeveer 100 supporters die zagen dat Pim van de Meent zijn elftal voor de return flink door elkaar had gehusseld. Zo stond Ben Klein Goldewijk ineens in het doel. John van Geenen had nog voor spanning kunnen zorgen wanneer hij de enorme kans in de eerste minuut benut had. Maar hij miste waarna er een soort slap trainingspartijtje volgde, waarin Barcelona met 2-0 won.
Sportief had het Europese toernooi niet zo veel opgeleverd, maar financieel des te meer. Bovendien kweekte NEC in de stad en omgeving veel goodwill, juist in een periode dat de club in de competitie in staat van wanorde verkeerde. Dat was misschien wel de belangrijkste winst. |
|
|
| |
1900 | 
1905 | 
1908 | 
1910 | 
1913 | 
1923 | 
1936 | 
1939-1945 | 
1954 | 
1964-1970 | 
1973 | 
1983 | 
1983 | 
1994 | 
2000 | 
2000 | 
2003 | 
2008 |
|
|
 |
|
|
