Na de degradatie in 1962 promoveerden NEC weer twee jaar later naar de 1e klasse divisie B. Het was een teken van het resultaat van een fikse reorganisatie, want door het ‘anders denken’ ging NEC grote successen boeken. In de eerste divisie kon NEC tijdens het eerste seizoen (1964- 1965) geen potten breken. Het tweede seizoen verliep al beter. NEC was niet echt een topploeg, maar had tot enkele wedstrijden voor het einde van de competitie nog steeds zicht op promotie. Langzaam was Nijmegen gewend aan de gedachte dat NEC een plek bij de elite van de eredivisie kon bereiken. De toeschouwers kwamen weer in redelijk grote aantallen naar De Goffert, de club had zelf een naam hoog te houden vanwege de grote groepen NEC-fans die telkens meereisden naar uitduels. En zo zoetjesaan begonnen de supporters te eisen dat de club naar de eredivisie ging.
In het seizoen 1966-1967 kreeg de aanhang zijn zin. Vanaf de eerste speeldag stond NEC aan de top van de ranglijst. De druk werd groter en groter, wat aan de spelers te merken was. Naarmate de competitie vorderde kroop Volendam dichterbij en nam zelfs de eerste plaats over. Dat maakte niet uit, want op 30 april 1967 stelde NEC in eigen huis, tegen RCH uit Heemstede, de tweede plaats, en dus de promotie veilig. Het basiselftal bestond die dag uit: Nico de Bree, Cees Kornelis, Henk Koning, Jos Schrievers, Bennie Werts, Paul Merkx, Rob Lelieveld, Tini van Reeken, Chris Geutjes, Tijn van Lier en Gerard Weber.
Zij zetten Nijmegen op stelten. Eindelijk was de club terug op het hoogste niveau. Nijmegen had daar naar gesnakt, zo bleek het seizoen daarop. Want NEC was wat betreft toeschouwersaantallen meteen de derde club van Nederland. Maar liefst 17.350 bezoekers trok de club gemiddeld naar De Goffert. Dat aantal zou later nooit meer gehaald worden.
NEC versterkte zich na de promotie aardig met spelers als Ad Mellaard, Hans Venneker, Herbert Bönnen en Ger Donners. De club eindigde het eerste seizoen in de eredivisie op een zeer behoorlijke tiende plaats. Een jaar later werd het team twaalfde en toen begon het gemor onder de aanhang. Prominente Nijmegenaren ergerden zich steeds meer aan de houding van trainer Jan Remmers, die nooit naliet te benadrukken dat NEC in zijn ogen niet meer dan een semi-profclub kon zijn. Remmers was in het dagelijks leven bankdirecteur in Den Bosch en als gevolg daarvan kon hij alleen in de avonduren trainingen verzorgen. Een bekende uitspraak van Remmers was: "Ik ga mijn vaste betrekking echt niet opgeven voor een trainersbaantje".
Uiteindelijk bleef Jan Remmers nog tot 1970, het jaar waarin hij om ontbinding van zijn contract vroeg. Het bestuur aanvaardde het ontslag en benoemde Wiel Coerver als de nieuwe trainer. |
|
|
| |
1900 | 
1905 | 
1908 | 
1910 | 
1913 | 
1923 | 
1936 | 
1939-1945 | 
1954 | 
1964-1970 | 
1973 | 
1983 | 
1983 | 
1994 | 
2000 | 
2000 | 
2003 | 
2008 |
|
|
 |
|
|
