NEC is dan wel niet de oudste club van Nederland (clubs als Sparta, Vitesse en Willem II werden al in 1888, 1892 en 1896 opgericht), het is wel een van de oudste echte arbeidersclubs. De geschiedenis van onze club – toen nog Eendracht – begon op 15 november 1900, toen de bekende clubvaders August Lodensteijn, Wouter van Lent en Anton Kuijpers een aantal sportieve lui om zich heen verzameld hadden, die wel zin hadden in een hecht clubverband. De drie oprichters waren echte Benedenstadters. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Eendracht ontstond in de steegjes en gasjes van de verkrotte en overbevolkte arbeiderswijk.
In die tijd was Eendracht zeker niet de enige voetbalclub in Nijmegen. In totaal vertoonden 7 clubs het voetbal, maar Quick en Velox waren feitelijk de enige echte verenigingen. Zij kwamen in een heuse competitie uit en waren aangesloten bij de Nederlandse Voetbal Bond. Verder waren er een paar zogenaamde 'losse' clubs, die meestal uit maar een elftal bestonden en slechts onderling partijtjes speelden: Victoria, Voorwaarts, studentenclub Quick-step en Thor. Op 15 november 1900 kwam daar dus een zevende club bij: Eendracht.
Over de naam van de nieuwe club werd bij de oprichting niet lang gesproken. In 1950 memoreerde Guus Lodenstijn het idee voor de naam 'Eendracht'. Officieel kwam de naam van de spreuk die op de poort bij de Grote Markt stond: ‘Concordia res parvae cresunt, discordia maximae dilabuntur', met andere woorden: Door Eendracht volgroeien kleine ondernemingen, door tweedracht worden de grootste vernietigd. Of de jongens uit de Benedenstad inderdaad zo thuis waren in het Latijn dat zij hun naam aan die spreuk ontleenden mag betwijfeld worden. Lodenstijn hanteerde namelijk door de jaren heen vooral de kreet "Eendracht maakt macht', een van de leuzen van de socialistische arbeidersbewegingen in die tijd.
Hoewel Eendracht vanaf november 1900 een heuse club was, stelde de vereniging de eerste jaren niet zo veel voor. Alleen maar omdat de leden van oorsprong dikke vrienden waren kon de club blijven bestaan. De eerste jaren werd er louter in los verband tegen vergelijkbare vriendenclubs gespeeld. De grootste zorg was en bleef de eerste jaren de beschikbaarheid van een echte bal en een stukje gras of zand waar gespeeld kon worden. De contributie bedroeg welgeteld 3 cent per week en voor dat geld werden de noodzakelijke materialen aangeschaft. Zo moest er met enige regelmaat een nieuwe varkensblaas bij de slager worden gehaald om in de bal de stoppen. Als doelpalen fungeerden steevast enkele bonenstaken, waartussen dan een wit touwtje werd gespannen bij wijze van doellat. |
|
|
| |
1900 | 
1905 | 
1908 | 
1910 | 
1913 | 
1923 | 
1936 | 
1939-1945 | 
1954 | 
1964-1970 | 
1973 | 
1983 | 
1983 | 
1994 | 
2000 | 
2000 | 
2003 | 
2008 |
|
|
 |
|
|
